یادی از شهرام شیدایی

دو سال از درگذشت شهرام شیدایی گذاشت.
شعری از او و مطلبی به مناسبت دومین سال درگذشتش:

یادی از شهرام شیدایی در سالگرد درگذشتش

شعری از شهرام شیدایی

نیاز به یک کلمه دارم
            کلمه‌ای که مرا از روی زمین بردارد.


من مثل ساعتی مریضم
                     و به دقت درد می‌کشم
سکوت  تانکی‌ست
                 که بر زمین فکر‌هایم می‌چرخد و
                                                    علامت می‌گذارد
از روی همین علامت‌ها دکتر
              نقشه جغرافیایی روحم را روی میز می‌کشد
       و با تاثر دست بر علامت‌ها می‌گذارد:
                                         ـ چه چاله‌های عمیقی!
ناگهان نقشه نفس می‌کشد
                         میز تکان می‌خورد
       و دکتر فریاد: جنگ جهانی‌ ِ ...



خلوتِ پارک.
      پیرمردی، آرام روی نیمکتْ کنارم می‌نشیند
بی‌مقدمه: یک نفر جاسوس
                ـ سرش را به این‌ور آن‌ور ـ
یک نفر جاسوس به خواب‌هایم وارد شده.
کلاغی از روی درخت، مثل یک سنگ پایین می‌آید
                 می‌نشیند بر شانه‌اش
       و در گوشش با صدای آدم داد می‌کشد:
ـ احمق! باز که تو حرف زدی.


چیزی دیوانه‌ها را گاز می‌گیرد
         و تماشاچی‌ها کف می‌زنند.     


«نیچه» گوشه‌ای در گوش کسی زمزمه می‌کرد:
                                              ـ من راننده یک تانکم.

۱۳۷۴/۶/۲
چاپ شده در کتاب خندیدن در خانه‌ای که می‌سوخت/ چاپ دوم/ نشر کلاغ سفید/ ص: ۵۳