خوشبختانه فرهنگ و هنر در روزگارکنونی کشور ما اهمیت چندانی ندارد.اهل فرهنگ و هنر هم ارج و قربی پیش کسی ندارند.این روزها یک بزهکار یا سابقه دار یا قاچاقچی مواد مخدر پیش مردم خیلی محبوب تر است.شاید برای همین باشد که من و خیلی های دیگرده سالی هست که نزدیک ساختمان اداره ارشاد شهر آفتابی نمی شویم.اما از حافظه ام که کمک میگیرم و ساختمان اداره ارشاد را در ذهنم مجسم می کنم می بینم آنقدر جا داشت که میزبان جلسه وبلاگنویسان با میثم نمکی باشد.حالا چرا اینجور نشده نمی دانم.
در جلسه دیشب رییس ارشاد شهر با وبلاگنویسان متوجه شدم این موجودات خدا چه صبر عظیمی دارند و خودشان خبرندارند .حدود یک ساعت تحمل صحبتهایی از ان دست که دیشب شنیدیم کار هر کسی نبود.
آقای نمکی 12 سال است مقام شامخ فرهنگ و ارشاد شهرند ولی به گمانم تا 120 سال آینده هم ایشان این سکان را در دست خواهند داشت حتی اگر بیست وزیر فرهنگ عوض شود یا این وزارتخانه منحل شود ویا انقلابی دوباره در ایران رخ بدهد.این را دیشب وقتی ایشان صحبتهای من در باب بی فرهنگی مقامات کشور را برنتابید و حرفهایم را قطع کرد فهمیدم.
دیشب جلسه خیلی خیلی خوبی بود نه از حیث موضوعی که به خاطرش گرد آمده بودیم و نه از آن جهت که حاصلی در پی این نشست بود و نه به هیچ دلیل علمی و فرهنگی و اجتماعی و.... فقط برای آنکه دوستی را در میان جمع دیدم که دیدن دوباره اش پس از مدتها مرا یک دنیا خوشحال کرد.اگرچه متاسفانه زودتر از بقیه مجبور به ترک جلسه شدم و فرصت هم کلام شدن با علی را از دست دادم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر